Bir Zerreyim Sensiz Şiiri - Oguz Kaan Öcal

Ey serv-i nazım, ey hayatımın yeğâne baharı,
Dur, henüz vakit var, kıyıya vurmuş dalga mı sandın?
Bu sessiz çığlığım duyulmaz mı sanırsın?
Gitme, muhtacım, ne olursun…

Bir zerreyim sensiz, ne yana dönsem boşluk,
Gözlerimde hâlâ o ilk bakışın ateşi,
Dudaklarımda kurumuş bir veda hecesi.
Gitme, muhtacım, ne olursun…

Sen gidersen eğer, şu avuçlarım neyi tutar?
Ne güneş doğar ufkumda, ne ay ışığı yeter.
Bir yangın yeridir şimdiden yüreğimin içi,
Sönmez ateşine bir damla su ol, ne olursun…

Bilsen, bu boynu bükük evde sensizlik nasıl?
Her eşya bir hüzün, her hatıra bir asıl.
Mermer soğukluğunda donar tenim, yanar ruhum,
Gel, sokul şu bağrıma, üşürüm, ne olursun…

Bir nefesim sensin, bir avuç suyum,
Yolunu gözleyen gözlerim, boynum bükük dururum.
Dağılırım, savrulurım, unutulur giderim,
Gitme, muhtacım, ne olursun…

Sordum rüzgâra, haberin var mı senden?
Sustu. Sordum geceye, gölgen düşer mi her dem?
Aynalarda bir ben kaldım, bir de hicran,
Sen olmayınca gül mü açar, ne olursun…

Yaklaş, şu çığlığımı dinle, sessiz bir feryat bu,
Bir zamanlar cennet olan bu ev, şimdi zindan.
Kapılar ardında bekler hasret, kilit vurulmamış,
Aç kapıyı, içeri gir, ne olursun…

Sana şiirler yazdım, adını koydum her mısraya,
Seni sordum sabahlara, düşürdün cevabı rüyaya.
Şimdi gerçek ol, ellerimi tut, uyan,
Gitme, muhtacım, ne olursun…

Gidersen bir daha dönülmez belki,
Bu son vedadır, son kahır, son çığlık.
Ağlarım ardından, kalırım viran,
Dön, ne olursun, gitme, muhtacım, aman…