Yazamazsın Be Usta Şiiri - Çetin Tiktaş

YAZAMAZSIN BE USTA

Ne içindekini ne dışındakini,
Sırtına çökmüş ağır yükünü,
Bu aşkın yükünü böyle
Çekemezsin, taşıyamazsın.
Vebali var, günahı var, ahı var;
Kime söylesen, kime yazsan?
Kim okur, kim dinler, kim bilir?
Kimi "deli" der, kimi "sapıttı" der,
"Bu da kendini kaybetti" der.
Senden habersiz için içini
Yer de durur, yanar da durur.

Kalem de mürekkep de ağlar,
Gözyaşın ayrı, yüreğin ayrı ağlar.
Yazmak istersin, gitmez elin titrer;
Yüreğinde çatlarsın yazmak için
Ama yazamazsın be usta.

Tükenmişlik yüreğimde,
Hiç bitmiyor bu özlem, bu sevda.
Gözümdeki ne çeşmedir,
Ne şelale, ne nehir, ne de
Birkaç damla be usta...
Sessizce akan derin bir
Umman oldu, kendimden taştım.

Koparılmış gençliğin dalları,
Solmuş sevginin bağları.
Tat vermez bu fani dünya,
Titrek elim tutmaz kalemi;
Yazamazsın be usta, yazamazsın.

Çetin Tiktaş