Yay Usulca Bilgiyi Şiiri - Kasım Kobakçı

İçim karanlık, ışık dışarda,
Gölgesi düşer, her adımda.
Hükmet korkuya, son ver bu sona,
Güneş doğar elbet, korkma bir daha.
*
Yitmiş değerler, gönüller kırık,
Serilmiş umutlar, toprağa dönük.
Yüce dağlarda, rüzgar soğuk,
Hükmeder zulüm, canlar boğuk.
*
Zindanlardan, uzanır kasvet,
Yutar gündüzü, bürür dehşet.
Demir kulelere, zincirli memleket,
Haksızlıkların başucunda, şiddet,
Dökülür durur,
İnsanlığın vicdanında
Ve zulmün, boğuk sesinde.
*
Acı dolu yol, örülü hançerler.
Kesme ey can müziğini, ne oyunlar kurulur, kim anlar.
Bu kasvetli gecelerin, sevgimize ne faydası dokunur.
Toplanmaz artık gölge böcekleri, zayıf fenerimin ışığında.
*
Uyarıyorum haberciyi sessizce, birkaç umut kırıntısı kurtardığım.
Kör olmuş genç ruhların gözleri, eriş çoğunluğa, yay usulca bilgiyi.