-yaşayan Ölüler Mezarlığı- Şiiri - Samim ...

Özlemeyi unutmuş, unutmayı tercih etmiş yığınların sebep olduğu isimsiz bir sızı var içimde...

Adını koysam eksilir, saklasam çoğalır. Bir sessizlik büyür göğsümde; ne rüzgâr dağıtır onu, ne zaman.

Kalabalıklar geçiyor önümden; yüzler var, bakış yok. Sözler var, öz yok. Herkes bir yerlere yetişiyor da, kimse kendine varmıyor.

Bir çiçek kokusuna yabancı, bir anne sesine uzak, bir çocuk gülüşüne sağır; koskoca bir çağın yorgun tanığıyım.

Ne çok gülüyor insanlar...

Her kahkaha altında çatlamış aynalar taşınıyor. Her tebessüm bir makyaj, her alkış bir telaş, her zafer bir enkaz!

Sevgi ucuz bir kelimeye, vefa eski bir masala, merhamet unutulmuş bir duaya evrilmiş!

Ben bu çağın en büyük gürültüsünde, en derin sessizliği dinledim.

Çığlıklar kulakla değil, yarayla işitilir. İşittim!

Toprağın altında yatanlardan değil, üstünde dolaşanlardan korkmalı insan!

Çünkü nefes almak, yaşamak değildir.
Çünkü yürümek, var olmak değil!

O hâlde yazılsın taşlara, duvarlara, göğe ve insanın unuttuğu bütün aynalara:
"Bu dünya yaşayan ölüler mezarlığıdır!"

Ramak Kaldı / Samim İğde