Yaşar Yaramış Şiirleri - Şair Yaşar Yaramış

Deprem

Altı şubat iki bin yirmi üç
Gece yarı, vakit hayli geç.
Herkes olacaklardan habersiz
Uyku çekmekte derin , deliksiz.

Bütün çevresi sarılmış
Gül dalından koparılmış
Hayata küsmüş, darılmış
Sanki yaşayan bir ölü
Kayıp Çocuk Anaları.

Değerlerimiz

Arkamda ne amca var ne dayı
Bana dar ettiler bu Dünyayı.
Öyle dert, sıkıntı verdiler ki
Gösterdiler Anya yı , Konya’yı.

Merhametli İnsanlar Ülkesi

Dünya zalimlerin eline kalmış
Güçlü olanlar güçsüzlere dalmış
Gözünün üstünde kaşın var deyip
Hep tecavüz edip intikam almış.

Münafık

Fırıldaktır fırıl fırıl döner münafık
zorluğu yener ,her işte olur muvafık.

Alttan girer, üstten çıkar, halleder işini

Myanmar

Uzakta, çok uzakta bir ülke var
Katliamın yapıldığı Myanmar

Dünyanın gözü önünde müminler

Dağlar yün gibi atıldığında
Yer,gök delinip yarıldığında
Ölüp huzura varıldığında
İşte o zaman ne yapacaksın?

Her ten , bir gün sararıp solacak

Yetim
Dünyaya gelmiş has bel kader
Bebekken vurmuş ona kader
Ana yok , baba yok ,kardeş yok
Yaşar , yaşamaksa derbeder.

İşte Geldik İşte Gidiyoruz

Dünyanın ihtişamına kandık
Her nimetten yiyip,içip bandık
Hayatı hiç bitmeyecek sandık
İşte geldik,işte gidiyoruz.

Hep iyi ol, kimseye haset etme.
Haklı da olsan çok ileri gitme.
Her zaman ve her yerde haddini bil
Bağda yabani bir ot gibi bitme.

Bizi mest eden sen ey güzel afet!