Yaşar Yaramış Şiirleri - Şair Yaşar Yaramış

Üstü, başı perişan
Ne şöhret var,ne de şan
Çöplükleri hep o dur
Sokak sokak dolaşan.

Elde kakma araba

Kollayıp kayırırken solu,sağı,
Görmedin önünde koskoca ağı,
Çözülsün gayrı gözlerinin bağı.
Aşalım, aşılmaz denen şu dağı.

Ne Lenin'i,ne Mao'su ne Marks'ı,

Yeter artık şu günahlara bir son ver.
Kendine yeni bir istikamet,yön ver.
Gir,yıkan,İslamın iman denizinde
Son nefeste imanla,kuranla can ver.

Şurada kaç yıl daha yaşayacaksın

Bu vatan için ölürken şehitler
Hav hav ürmeye devam eder itler.
Söyle bu vücut nasıl sıhat bulur
İçten temizlenmezse parazitler

Her yanı sarmış mikrop, sülük,kene

Yüzlerinde kömür karası
Gönüllerde hicran yarası
Madencinin yüzü gülmedi
Nedense hiç oldum olası.

Elinde kazması küreği

Aradım sordum seni her yerde
Sen düşürdün beni dertten derde
Sen de eller gibi yalancısın
Verdiğin o sözler şimdi nerde?

İnsan insansa doğru sözlüdür

Sevdiğim ben sende buldum her şeyi,
Her zaman,her yerde göster neşeyi.

Özlenen günler yakındır ağlama,
Bak,ne hoş söyler,şu cümbüş,bağlama.

Gönül sarayımı yıktılar
Ayağıma kurşun sıktılar
Yetmedi zincirlere vurup
Beni zindanlara tıktılar.

Acıdan yıldızları saydım

Sen zenginsin,ben se fakirim
Yaklaşma bana.benden uzak dur.
Belki sana bulaşır kirim.
Aklım olsa da akılsızım
Çünkü sözüm geçmez
Cebim delik,beş parasızım.

Doğruluk, dürüstlük abidesi
Türk siyasetinin güçlü sesi
Severdi dost,düşman tüm herkesi.
Örnek bir adamdı Karaoğlan.

Yetmişli yılların başlarıydı.