Yaşamın Dokusu Şiiri - Kasım Kobakçı

Hükümdar sensin, ozan pervanedir,
Aşıklar yanmış, yürek viranedir,
Güler, sahne üstündeki insanlar,
Maskeler takmış, yüzler efsanedir.
*
Gemi kalkarken, liman ıssızlaşır,
Uçan kuşlar, gökyüzünde dolaşır,
Giden kervan, geçer bilet sormadan,
Uzayan yollar, ufkumda kaynaşır.
*
Oyun oynar sahnede, usta erler,
Zalim fikirli adamlar, kükrerler,
Sessizce durur, tüm namuslu ruhlar,
Hain olanlar, her daim inlerler.
*
Koca paşalar, geçer meydanlardan,
Çılgın aşıklar, içer destanlardan,
Buz dağını yakar, onun bakışı,
Umut fışkırır, ulu volkanlardan.
*
Arabalarla aşılır tepeler,
Şoför susarken, konuşur dereler,
Yaya, adım adım sürer yolculuk,
Boşuna yağar, gökteki cemreler.
*
Gösteri sunar, yaşamın dokusu,
Sahnede eser, yalanın kokusu,
Bazı güzel vicdanlar, tohum eker,
Gaddar akıllar, kurar kalleş pusu.