Sevginin Dili Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yaşa, fakat yalnızca nefes alarak değil;
Bir sabahın ilk ışığının
Geceden sabaha ne getirmek istediğini
Eski bir bahçenin
Taş duvarlarında dünün parmak izlerini
Kırık bir kapının
Dünün hangi sırlarını ardına gizlediğini
Yağmurun,
Unutulmuş bir ağacı nasıl yeşerttiğini

Anlayacağın kainatı okuyarak
Dünü ve yarını anda seyreder gibi yaşa

Kalbin,
Kendinin olmayan acılar için de çarpsın.
Bir çocuğun gözlerindeki sessizlik,
Bir yetimin avuçlarında büyüyen umut,
Uzakta açan bir papatya sana da gülsün

İnsan dediğin sadece kendi için yaşamaz
Bir başkasının tebessümünde uzar,
Bir başkasının yasında kısalır
Bazen en uzun ömür, bilmediğin birine
Bir gece vakti yaptığın küçücük bir duadır.

Ölümü düşün fakat onu yok oluş sanma
Her sonbahar,
Ağaçlar yapraklarını toprağa bırakırken
Yokluğu değil,
Yeniden başlamanın yolunu öğretir insana

Toprağa bir yaban armudu tohumu da sen at
Meyvesini de kimin yiyeceğini bilmeden
Bir kitabın arasına bir dörtlük bırak
Ya da altı çizili birkaç cümle
Senden yıllar sonra belki bir yabancı
Açar da o sayfayı
Sessizliğin, sana dua olur birilerinin kalbinde

Gün gelecek ay ışığı
Geceleri aydınlatmaktan vazgeçecek
Gökyüzü, bütün yıldızlarını söndürecek.
Sadece geceler değil,
Tüm günler o zifiri karanlığa gömülecek

Deniz, son dalgasını kıyıya bırakacak.
Rüzgâr,
Unuttuğumuz mevsimlerin ardından
Kuruyan yaprakların peşine düşmeyecek

O yüzden tüm bunlar yaşanmadan önce
Bir akşam vakti, günbatımında
Dünya saltanatını karanlığa gömmeden
Geçmişe öyle bir uzun bak ki,
Gözlerin, sadece sevginin dilinden konuşsun