Yaşam Orucu Şiiri - Hasan Beşok

Ölümün soğuk nefesi ensemde
Duymuyor kimse çığlığımı ne desem de
Bazen bir uçurumun ucundayım bazense görünmez bir karanlığın altında

Aynadaki adam git gide değişiyor
Sesi soluğu hep aynı nedense
Zihnim bulanık bakışlarım donuk
Kanım bi' aksa aslında rahatlarım oluk oluk

Kelimeler kifayetsiz kalıyor bu kalabalık dünyada
Senin dilini bilen olmayınca
Yapayalnızım bu kadar insan arasında
Buğulu camların ardındaki yansıma anlıyor sadece beni
Lakin o da konuşmuyor artık eskisi gibi

Yirmi iki sene sonra geldi deva adı da hayat orucu
Hayat öldürürmüş demek buymuş bunun sonucu
Ben değilim ağlayan omzumdaki melek
Zira aldığım hayat tatsız ve kelek