Yarısı Olmayacak Şiiri - Ekrem Öztürk 3

“Sıram gelip hayat bitince,
bu elmanın yarısı olmayacak.”
Belki de hayatın en büyük yanılgısı,
bir gün tamamlanacağımızı sanmak.
Oysa insan,
daha doğduğu gün yarım başlıyor hayata.
Bir yanı annesinde,
bir yanı çocukluğunda,
bir yanı hiç gerçekleşmemiş düşlerinde kalıyor.
Sonra birileri giriyor hayatımıza.
Bir yanımızı tamamlıyor sanıyoruz.
Bir elmanın iki yarısı gibi
aynı bütüne ait olduğumuzu düşünüyoruz.
Ama hayat,
tamamladığını sandığın her şeyi
bir gün senden almayı da biliyor.
Bir gün sen gideceksin.
Bende senden bir yarım kalacak.
Ya da bir gün ben gideceğim.
Sende benden bir yarım kalacak.
Çünkü giden hiçbir zaman bütünüyle gitmiyor.
Geriye bir bakış kalıyor,
bir dokunuş,
bir ses,
bir koku,
bir cümle...
Hayran bakan gözlerin kalıyor.
Ömrüme dokunduğun ellerin kalıyor.
Huzuru bulduğum dizlerin kalıyor.
Adın kalıyor,
izin kalıyor,
sözün kalıyor.
Velhasıl,
hiçbir şey kalmasa bile geriye,
bende bıraktığın senden öte bir sen kalıyor.
Sen benim hep öteki yanımdın.
Ve sen olmadığında
ben hep biraz yarımdım.
Sandım ki ikimiz bir olup
zengin kafiye olduk.
Oysa ben,
tek sesten oluşan
bir yarım kafiye gibi
yalnızmışım.
Belki de bütün mesele buydu:
Biz birbirimizi tamamlamadık.
Sadece birbirimizin eksikliğini
daha görünür hâle getirdik.
Sen bende bir yarım bıraktın,
ben sende...
Ve hayat,
hep yarım kalanlarla yarıştı.
Yarım kalan aşklar,
yarım kalan cümleler,
yarım kalan vedalar,
yarım kalan hayaller...
Her yarım kalış
insanın ömründen biraz aldı.
İnsan böyle böyle öğrendi
tamamlanmadan da yaşamayı.
Çünkü bazı insanlar
hayatımıza tamamlanmak için değil,
içimizde bir ömür tamamlanamayacak
bir yer bırakmak için giriyor.
Belki de ölüm dediğimiz şey de
tam olarak budur:
Bir gün sıramız geliyor
ve hayat bitiyor.
Ama bizden kalan
bütün değil,
hep bir yarım oluyor.
Birinin kalbinde,
birinin aklında,
birinin duasında,
birinin sessizliğinde...
Ve belki insanın gerçek ömrü,
yaşadığı yıllardan çok
başkalarının içinde bıraktığı
o yarımda devam ediyor.
Çünkü bazı insanlar gider,
ama eksiklikleri kalır.
Bazı hayatlar biter,
ama hikâyeleri bitmez.
Ve bazı insanlar,
yanımızda olmadıkları hâlde
ömrümüzün en tamamlanmış
yarımı olarak kalır.