Yarınlara Bırakılmış Sevgiler

Sevgiyi yarının sislerine emanet ettiniz;
Hevesiniz sustu, cesaretiniz gecikti.
Dudaklarınızda bekleyen her kelime,
Ömür boyu söylenmemiş şiire dönüştü.

Size en yakın olan o dostlarınız bile,
Sessizliğinizi kibir sandılar.
Oysa kalbinizde, kimsenin bilmediği
Kır çiçekleri yeşeriyordu, güllerin yerine

Günler, bitmeyen o zor vazifelerin
Ağır gölgesini omuzlarınıza bıraktı.
Böyle olsun istemediniz belki;
Fakat zaman,
En masum arzuları bile yarınlara bıraktı.

Tek bir bakışın bile anlatacağı hakikati,
Bin cümle söyleyemedi.
Ve ruhunuzu taşıran o ince hisler,
Kendi sessizliğinde solan güller gibi
Kalbinizin mahzeninde hep gizli kaldı.

Sonra bir şafak vakti ilk gün doğumunda
Hayat usulca perdeyi açtı.
Geride yalnızca yarınlara bırakılmış
Sevgilerin o zarif ve de gizli hüznü vardı.