Yara ve Suskunluk Şiiri - Efsun Bkr

Dışarıda fırtına kopsa, adını siper ettim göğsüme,
Laf söyletmedim gölgene, toz kondurmadım ismine.
Senin için ördüğüm kaleler, meğer benim zindanım,
Ben seni baş tacı ettikçe, sen oldun benim hüsranım.

Bir heykel yonttum sabırla, en saf mermerinden vefamın,
Herkes kusur ararken, ben bekçisiydim her davanın.
Senin alnındaki o akı, ben kanımla temizledim,
Lakin en ağır darbeyi, bakışlarındaki buzda sezdim.

Şimdi aynada gördüğüm, yabancı bir yüzün enkazı,
Ben seni dünyaya karşı bir bayrak gibi savundum,
Ama en sonunda, kendi kahramanlığımda boğuldum.
Yazık ki; ben seni kimseye ezdirmedim sokaklarda,
Ama sen beni rezil ettin, o ıssız ve soğuk odalarda.
Adın hala dilimde bir yara bir sevda, ne atılır ne tutulur,
Bu öyle bir yangın ki sevgilim; ancak küllerimle kurtulur.