Yar yeniden dokunuş Şiiri - Gece Gözlü

​Yar…
Bir sen olsaydın yanımda,
Gözlerine bakarken kopsaydı kıyamet;
Kalbimin ritmi avuçlarında dunsaydı.
Çalan melodi tek bir can olmalıydı,
İki ayrı yalnızlık değil;
Tek bir sevda haykırmalıydı gecenin bağrında.
​Biz olmalıydık yar...
Adımız, aynı nefese sığmalıydı.
Başımı omzuna bıraktığım o an,
Dünya dönmeyi unutsaydı...
Parmaklarım parmaklarına kenetliyken,
Geçmişin bütün yaraları,
Ayaklarımızın altında ezilip gitmeliydi.
​Ama bak;
Müzik sustu,
Gece sustu,
Ben döndüm durdum boşlukta...
Bir tek sen yoktun.
​Yar...
En çok da o eksik adım dağladı içimi.
Dans eder gibi savruldum hayaline;
Lakin her dönüşte,
Kaskatı bir boşluğa çarptım.
Melodi aynı değil artık;
Kalbim başka vuruyor, hayat başka...
​"Biz" olmalıydık dedim;
Oysa o "biz", hiç doğmamış bir ceninmiş.
Bir dansın orta yerinde terk edildim;
Elim havada, parmaklarım boşluğun elini tuttu.
Müzik devam etti dışarıda,
Ama benim içimde her ses sustu.
​Bir sen olsaydın...
Bakıp gözlerime "buradayım" deseydin;
İçimdeki bu ayaz belki dinerdi.
Her dönüşte kendime çarpıp parçalanmazdım.
Aynı şarkıyı dinlemek yetmiyormuş meğer;
Aynı yarayı, aynı göğüste taşımak gerekmiş.
​Ben seni severken,
Kendimi de katmıştım senin içine.
O yüzden bu gidiş, sadece seni alıp götürmedi;
Benden koca bir "ben" eksildi.
Artık biri elimi tutsa bile,
Ruhum topallar, eşlik edemem o ritme.
​Çünkü bazı adımlar yarım kalınca,
Bir ömür boyu aksarmış insan...
Ve ben hâlâ,
Gözlerinde kaybolamadığım o tek ihtimali,
Her gece içimde döndürüp duruyorum.
​Yar...
Bir sen olsaydın, bu kadar yarım kalmazdım.
Şimdi anlıyorum;
İnsanı en çok, yaşanmışlıklar değil,
Hiç başlamamış o "Biz" ağlatırmış.