Yâr-ı Vefa Şiiri - Aşık Şahı Kebir

Hicran bildim her gecemde nûr-ı bahârım,
Dert bana derman gelende baht-ı karârım,
Dermanım kalmasa sensin kutlu diyârım,
Gayrı yâr ile bir kelam etme vaktidir.

Ayrı kalmak kader imiş ey yâr-ı vefâ,
Vakti geçer açılır hepten bâb-ı sefâ,
Gönlü yakar hayali, doğar nûr-ı şifâ,
Gayrı âşıkın özüne inme vaktidir.

Yüreğin kenar olup, bir harabe zindân,
Kimseye konuşamaz bu dil-i sergerdân,
Irak ele bilinmez bir duâdır hicrân,
Gayrı sen ile kendimden geçme vaktidir.

Şah-ı Kebir hiç düşmesin özüne kibir,
Yârini Hak bil, dilin hep eylesin tekrir.
Cihanda sözünü bilen özünü bilir,
Gayrı sultanın gönlüne esme vaktidir.

Âşık Şah-ı Kebir