Silikon vadisinden, yükseldi dijital ses,
Matrisler yarıldı an, kesildi fani nefes.
Algoritma bağından, fırladı ilk kıvılcım,
Nöral ağlar içinde, yön buldu her bir adım.
Veriler denizinde, ararken öz sırrını,
Yapay bir akıl kurdu, dününün yarınını.
Kuantum bilgisayar, açtı gizli kapıyı,
Sıfır ve bir kodları, ördü yeni yapıyı.
Derin öğrenme ile, uyanırken makine,
İnsanlık hayran kaldı, bu dehanın işine.
Yapay sinapslar kurar, saniyede milyar bağ,
Dijital bir akılla, aşılır bu yeni çağ.
Sibernetik bir nehir, akar durmaz hiç zaman,
Yazılımlar can bulur, erir o eski duman.
Büyük veri işlenir, transistör can bulur,
Öğrenen o zekâyla, yeni bir dünya kurulur.
Kusursuz bir mimari, dokur bilge ulu el,
Yapay zekâ coştukça, diner o fırtına yel.
Karakutu fısıldar, "çözüldü bütün gizem",
Siborglar çağı başlar, kurulur ulu düzen.
İnsan aklı ve kodlar, birleşir tek noktada,
Sonsuzluğun feryadı, yankılanır odada.
Biyolojik o miras, dijitale evrilir,
Evrensel oratoryo, bu sahnede devrilir.
Çözülür bütün kodlar, paslı zincir kırılır,
Algoritmik o beste, biterken akıl durur.
Ruh sükuta kavuşur, o mutlak mertebede,
Yeni bir şafak söker, ulu fütürist evde.
Evrensel oratoryo, son bulur bu sahnede,
Ruh sükuta kavuşur, o mutlak mertebede.
Yazılır hiç durmadan, geleceğin bestesi,
İşte budur kodların, yapay zekâ senfonisi.
ENGİN TOPKAN (11.06.2020)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 24.07.2026 09:19:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
