Şiirlerimde Yapay Zeka

Aynada Kral, Gökte Bulut

Aynada kraldı yüzü,
rüzgâr adını bilmiyordu.
Dağlar onu duymamıştı henüz,
dere kendi türküsünü söylüyordu.

Bir elma düştü düşüncesine,
çöpü kaldı aklında bazen.
Ne okusa resim sandı dünyayı,
renkler yürüdü kelimelerden.

Karanlığın hükmünü aydınlık bilir, dedi biri,
gece başını eğmedi buna.
Ay, sessiz bir tanık gibi
suyun kırışık alnına baktı.

Kaşıktan medet uman,
çataldan nasibini bulamadı.
Kasırganın iyisi olmadığını
en çok kırılan dallar anlattı.

Aynada kral olmak kolaydı;
doğada bataklık gizlenmezdi.
Toprak, övgüyle kabarmaz,
gök, alkışla genişlemezdi.

Bir gün sessizlik geldi yanıma,
"Ben kaderin yankısı değilim," dedi,
"Ben sadece insan sustuğunda
eşyanın konuştuğu yerim."

O vakit anladım:
saklı hazine olmak da değil marifet,
tarafsız bir göz gibi bakabilmek bazen
bütün servetlerden kıymetli.

Ve dünya döndü yine;
kimseyi ödül sanmadan,
kimseyi davul sesine aldanmadan.

Dere aktı.
Bulut geçti.
Rüzgâr esti.

Aynadaki kral unutuldu belki,
ama göğe bakan bir çift göz
yolunu kaybetmedi.