Yanlız kalmak Şiiri - Mustafa Taşogullari 2

Bu günde güneş doğar mı yalnızlığıma
Karanlıklardan kurtarır mı ruhumu
Yalnızlığıma ortak olur mu yıldızlar
Beni sarar mı Yalnız bulutlar

Üşüyorum bu karanlık sokaklarda bazen
Dönüp duruyorum bu şehrin sokaklarında
Neyi aradığımı bilmeden bazen
Duyulmuyor feryatlarım bu şehrin sokaklarında

Belki Yalnızlığıma inat huzuru arıyorum
Belki canımı yakanlara inat mutluluğu arıyorum
Belki de yorgun ruhuma inat vefayı arıyorum
Bu şehrin karanlık sokaklarında

Bazen düşünüyorum kahpe yalnızlığımı
Neden karanlık çöküyor üzerime diye
İyi niyetimden mı yoksa dürüstlüğümden mi diye
Ya da İnsanları yaratılandan ötürü sevdim mi diye

Yalnızlığın kapıları yüzüme kapandı hep Belki
Yalnızda olsam hep kendim kalktım ayağa
Kimseden medet ummadım hiç
Yaralarımı bile kendim sardım
Kimseden medet ummadım hiç

Belki de ben tercih ettim yalnızlığı
İnsanların kalleşliklerinden sıkıldım Belki de
Belki de ben bırakıp gittim insanları
İnsanların yalanlarından sıkıldım Belki de

Belki kaderdir yalnız kalmak
Bazen Ezse de benliğini yalnız kalmak
Nedenini bilmesen de güzeldir bazen yalnız kalmak
Geçmişinden geleceğini çıkarsa da yalnızlık
Ümidini tazeler acılarını dindirir bazen yalnız kalmak

Doğarken de ölürken de yalnızdır insan
Yalnızlıktır Geçmişten Sana kalan
Anlayamazsın su gibi akıp gider ellerinden zaman
Uzanınca toprağa yalnızlık neymiş anlar insan o zaman