Bekliyorum seni Şiiri - Mustafa Taşogull ...

Bekliyorum seni, son umudumsun.
Acıyor bedenim, namludaki son kurşunumsun.
Gözlerine nasıl tutuldum,
gülüşüne nasıl vuruldum...
Bu karanlıklar son olsun,
ölüm gibi özledim seni,
gel de feryatlarım son bulsun.

Uzaktan sevdim hep seni,
anlayabilseydin bir kez beni.
Dokunmadan, okşamadan sevmek
bir çeşit ölüm gibi.
Kaybolur hep feryatlarım, çığlıklarım,
yanar nefesim bir kül gibi.

Vazgeçmedim hiç gül yüzünden,
ancak ölürse bedenim, çekilir ruhum senden.
Ecel alsa canımı bedenimden,
vazgeçmem, inan ki o gözlerinden.

Kim dokundu tenine,
kim yaktı canını?
Kimler aldı seni?
Duymadı mı hiç acını?
Kimler üzdü seni,
hiç silmedi mi kimse gözyaşlarını?
Kim kırdı bu kadar ruhunu,
kimse görmedi mi kanayan yaralarını?

Her şey gelip geçecek,
bitecek bütün acıların.
Ben sana beni değil, ruhumu verdim;
dinecek bütün gözyaşların.
Canım canına feda olsun,
iyileşecek bütün yaraların.
Bir değil, bin canım senin olsun;
yeter ki acımasın senin hiç canın.

Yanıyor canım sensiz, uzaklarda.
Bin kez ölseydim kollarında...
Diner mi acılarım, bilmem bu dünyada.
Bir kez sarılsam sana,
cehennem cennet olurdu bana.

Yokluğuna hiç alışamadı canım,
yüreğim büklüm büklüm.
Kanıyor yüreğim,
sensizlik bana zulüm.
Ölmekten değil, sensizlikten korkuyor bu gönlüm.
Seni bekliyorum;
ölüm gibi yazılmış alnıma hüküm.

Gel artık bana,
bitsin bu azap.
Sensiz yaşadığım her nefes
bana ölüm...