Yanıldığım yer Şiiri - Naile Öztürk

​Ben seni uyurken izlemiştim;
Kirpiklerinde saklı bir masal sandım kendimi.
Sessizliğine sığındım, nefesini ezberledim;
Oysa her düşünde benden başka yüzler varmış...
​Seni bana yâr, adımı kalbine mühür sandım.
Bir ömürlük yer açtım içimde sana,
Meğer dünyan bir bana darmış;
Meğer ben, sığamadığın o fazlaymışım.
​Gülüşünü tapulu mülküm bildim,
Her bakışında bin anlam aradım.
Oysa sen, herkese aynı güneşi doğuran
Uzak bir gökyüzüymüşsün; ben yağmuruna aldanmışım.
​Geceyi sen diye sevdim,
Karanlığı bile gözlerine benzettim.
Ama senin en koyu vaktinde bile ben yokmuşum;
Ben seni değil, bendeki "seni" sevmişim.
​Uyanınca topladım kendimi uykularından,
Yastığında kalan kokun bile yabancıydı artık.
Bir ben kaldım bende, bir de senden arta kalan;
İkisi de eksik, ikisi de yarım...
​Sana dair ne varsa sustum içimde,
Adını anmak pranga gibi ağır artık dilime.
Çünkü bazı sevgiler haykırınca kirlenir;
Ben seni en çok, susarak sevdim yine.
​Bir gün sorarsan eğer, "neydik biz?" diye;
Cevabım sadece gözlerimde kalacak.
Bazı hikâyeler anlatılınca küçülür,
Biz... anlatmaya değmeyecek kadar büyük ziyan olduk.
​Artık nöbet tutmuyorum uykularında,
Rüyalarım kapılarını kapattı sana.
Çünkü insan, kendi kalbinde kaybettiğini
Bir daha kimsede bulamıyor aslında.
​Yoluma sensiz bir sabah ekledim şimdi;
Güneş doğdu ama içim hâlâ akşam.
Sen bana hiç ait olmamışsın meğer;
Ben, sana ait sandığım her şeyden vazgeçtim.
​Anlıyorum...
Bazı hikâyeler yarım kalmaz,
Sadece bitmesi gereken yerde susar.
Ben seni sevdim, evet;
Ama sen hiçbir zaman "biz" olmadın.
​Ben bir ömür yazdım,
Sen bir cümle bile tamamlamadın.
Ne rüyaların kaldı bende, ne adının ağırlığı;
Seni de, seni sandığım o illüzyonu da
Bıraktım kalbimin en sessiz kuyusuna.
​Ve bu kez gerçekten bitti.
Ne bir dönüş, ne de kör bir ihtimal...
Çünkü insan en çok,
Kendi değerini anladığı gün vazgeçer.
​Ben vazgeçtim.
Ama ilk defa kendimden değil;
Senden...