Yamyamlar Şiiri - Mustafa Külci

Yokluğun içinde yetişmiş bir bitki
Matem güneşi en tepeden vururken
Palazlanmış yaprakları kim ki?
Tundra'da yamyamlar uyurken

Bir bakarsın o bitki ağaç olmuş
Bir bakarsın dirilmiş yamyamlar
O yokluk, meyvelerle dolmuş
Değerini toplayınca anlarlar

Bir çorak topraktan yetiştin sen,
Bir damla su ile hayata tutundun
Nice sağanaklara tutuldun sen
Nice silahlarla vuruldun

Durma, son meyveni de onlara ver
Haysiyetsizler, hepsini yiyecek
Önemi yok nasıl yetiştiğinin
Utanmadan meyveni isteyecek

Sonra bir rüzgar esecek
Soğuk ve mağrur
Hem dallarını kesecek
Hem hissedecek mağdur

O acıyı bir sen bileceksin
Bir tek senin dalların kırılacak
Utancını toprağa gömeceksin,
Meyvelerin ölüm ile anılacak.