Yalnızlık Sarayı Şiiri - Abdullah Akçay

Kalabalık içinde, bir garip yalnızlığım,
Sessizliğin sesidir, dildeki bağlılığım.
Herkes bir iz peşinde, ben kendi izimdeyim,
Koca bir kâinatın, en kuytu dizindeyim.

Dost sandığım gölgeler, çekildi birer birer,
İnsan bu dar kapıdan, ancak tek başına girer.
Yalnızlık bir ceza mı? Yoksa büyük bir ihsan?
Kendi içine dönüp, kendini bulur insan.

Ne bir haber beklerim, ne kapımı çalan var,
Ruhumun aynasında, Ondan gayrı yalan var.
Yıldızlar yoldaş olur, gece döner sırdaşa,
Yalnızlık bir taht imiş, gerek yok hiç kardaşa.

Dışarıda fırtına, içimde bir sükûnet,
Kendi gönül mülküme, eyledim hep emanet.
Aşktan gelen bu sızı, oldu benim yoldaşım,
Secdede huzur bulur, eğilmeyen bu başım.

Sanma ki kimsesizim, her zerrede O vardır,
Yalnızlık çekmeyene, koca dünya hep dardır.
Mühür vurdum dilime, kalbim sessiz konuşsun,
Katre çekilsin artık, umman ile buluşsun.