Hoşça Kal Biz Seninle Yapamadık

Her sonbaharda yaprak döker içim,
En karanlık gecede nefessizim.
Sanma gidince bir daha dönerim,
Hoşça kal, biz seninle yapamadık,
Yalnızlık mevsimine demir attık.

Gözümün yaşında olsa hep yüzün,
Hasretin çok ağır gelse de güzün,
Düşümde odama çökse de hüzün,
Hoşça kal, biz seninle yapamadık,
Yalnızlık mevsimine demir attık.

Kapından gitme vakti geldi çattı,
Anılar gönlümün önünden aktı,
Yangın yürekte alev alev yaktı,
Hoşça kal, biz seninle yapamadık,
Yalnızlık mevsimine demir attık.

Yıllar geçse yaram kabuk bağlamaz,
Yalnızlık bir gün konuşacak şahbaz.
Öyle bağıracak ki avaz avaz,
Hoşça kal, biz seninle yapamadık,
Yalnızlık mevsimine demir attık.

Arama, sorma; gidiyorum, müjgan,
Halilî’nin kalbî yaralı, pişman.
Hep kurmacalı, yalan dolanlardan.
Hoşça kal, biz seninle yapamadık,
Yalnızlık mevsimine demir attık.

📍Şair Notu: Bazı ayrılıklar olur, kimseye anlatamazsınız. Ne bir suçlu vardır, ne de gerçekten bir sebep. Sadece yapamamışsınızdır… İşte bu şiir, tam da böyle bir vedanın arkasından yazıldı. Birlikte yola çıkarsınız, ama yol sizi bir yere götürmez. Seversiniz, çok da seversiniz… Ama bazen sevgi yetmez. Bazen göz göze durmak bile ağır gelir. Bu dizeler, bir kalbin usulca kapandığı bir mevsimin adıdır: Yalnızlık mevsimi. Biz onunla oraya demir attık. Rıhtımda söylenmemiş sözler kaldı belki, ama söylenenler de artık taşıyamadı bizi. Eğer bu şiiri okurken boğazın düğümlendiyse, yüreğin hafifçe sızladıysa... Bil ki yalnız değilsin. Çünkü bazı vedalar evrensel, bazı kalp kırıklıkları ortaktır. Ve her "hoşça kal", aslında bir iç çekiştir...

Şiirden geriye kalan satırlar:

Kalp, kırık hikâyelerin en sadık yazarıdır.
Sevgi, bazen gitmekle kalmak arasında sıkışır.

18 Eylül 2014 / Saat: 16:10 / Perşembe / Bartın