Yalnızlığı sevmezken, sever oldum sayende,
Konuşasım gelmiyor, hayatım oldu virane.
Dil susar, kalp susar ama beyne ne çare?
Gör bak, bu senin eserin; gönül oldu divane.
Gönül yanar, dil susar, beyin hep konuşur,
Elbet bu beden bir gün huzura kavuşur.
Sanma ki seni başka kalpler her daim avutur,
Kırdığın bu kalbin ardından yok sana da huzur.
Yaşattığını yaşamadan ölmeyeceksin,
Asla hata yaptığını görmeyeceksin.
Mutlaka bir gün inim inim inleyeceksin,
İşte o zaman yalvararak af dileyeceksin.
Kayıt Tarihi : 18.04.2026 00:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!