Yalan Bile Olsa Şiiri - Orhan Samih Güllük

Solan hayatındı
Yankılanır o odalarda ilk ayak izlerin,
Neresinden tutarsan tut yüreğimin.
Aynada baktığın kırıkları görmesen de,
Emekliyordu bir zamanlar avuç içlerim
Şimdi o yorgunluğun son nefesinde ben,
Artık gelsende ne fark eder gelmesende sen.

Sol yanıma düştüğümde bitmiştim zaten,
Sen eski günleri arıyorsun öyle mi,
Yıkıldı koca çınar görsen de görmesen de.
O eski günlere benziyormuyum ben,
Ben o yaralardan bitmiştim zaten
Artık gelsende ne fark eder gelmesende sen.

Sürgün yemiş gönül yurdum,
Ben hayattan değil ondan yoruldum usta.
O her düştüğümde uzaktı benden,
Yokluğunu sürme gibi çekmiş gözlerime.
Hangi gecenin ayazına düşmüş yüreğim,
Sen onu bilemezsin,
Sen yanlız ağlayan o gözleri silemezsin.

Ben çok ağladım sen diye her gece,
Öyleya biz seninle hiç bir hayal kurmadık.
Yalan bile olsa sevdiğini söyleseydin,
O davullar sana çaldı Munzur'un kızı,
Artık gelsende ne fark eder gelmesende sen.