Yalan Şiiri - Ahmet Hüseyinoğlu

Yalan…
Yalansın koca dedikleri ufak dünya
Lügatlardaki tek doğru kelimen yalan
Tek yanlışın götürdü tüm doğruları
Hakikat bile yalan yanlıştan ibaret senden

Yıllarım yalanmış buyur gözlerim şahit
Gönlüm razı değil yaptığına şerefsiz
Koşerken hayat yolunda umut ve murat peşinde
Hüsrana uğrattın hayatları yalan dünya

Gözler yalancı olmuş adeta dokuz köy
Kovdu beni her manzarasından doğanın
Gösterdi hep acımasız zulümleri gözüme
Direklerin pas tutmuş sağlam dersin yalan dünya

Mutluluk yalan kavgayla büyüttün bizi
Seninle kavgalıyım ben bu yüzdendir yazım
Gülmeyi söküp aldın ya yüzümden
Sana gülmek nasip olmasın yalan dünya

Mesafeler koydun aşıkların arasına
İki yol arası olmuş mayın tarlası
Sokaktaki her gölge boylu poslu hayalet
Yaşarken ölmek bile yalan oldu yalan dünya

Saatleri yalan kıldın günler bitti gitti
Her saniye gözlerden birer damla yaş
Her dakika bir adım daha çukura
Saatler geçmek bilmedi sen bizi dertten derde geçiriken

Yolları yalan kıldın sokaklarda ve hayatta
Menzil aldırmadın gemilere limanda
Meçhule giderken trenler yolcuyla
Yalan kıldın her şeyi her şey hazırken

Ağlamayı bile yalan kıldın içimiz yanarken
Baraj gibi olduk göller dolarken alemde
Sönmedi hala içimdeki orman yangını
Hapsoldular içimde dökülemiyorlar ey kurak dünya

Koşarken çelme taktın kumlu taşlı yollarda
Yüzümde durur her birinin çiziği kanlı
Yara olmuş her yerim buna gönlüm dahildir
Derin bir yere düşesin yalan dünya

Senden razı değilim ey dünya
Yalan ettiğin gibi ömrümü yalancı bilinesin
Varsın yolunda giderken taş değsin ayağına
Üzerime taş gibi attığın dertlere diyet olsun
Çekil git mekandan yalan dünya