Yağmur Duası Şiiri - Okan İlkılıç

Hepimizin içimden atmaya çalıştığı bir Sahra Çölü vardır. Kuru, sıcak, boğucu ve toz fırtınalarıyla dolu. Yalnızlığın en Sahrasının kendin olduğunu düşünürsün. Yağmur yağsa da, yalnızlığına biraz çamurlaşsa diye beklersin. Bekleyişin bitmez, yalnızlığına yağmur arar durursun. Aynalara, kendine baktığından daha çok bakarsın. Başına bir aşk gelsin diye, aşk dualarına çıkar ve sahrana yağmur dilersin Tanrı’dan. Parayla, şiirle, kitapla, siyasetle süslersin kendini. Korkulu ve endişe, seni kemirmeye başlar. Bilinçaltın yeni çukurlar açar, içine atlayıp her şeye son vermen için. Kimliklerin yapışır yakana ve kendini unuttuğun yerden, gidip çıkarmaya çalışırsın. Kendini hatırlamak için, başka bir umut senaryosu yazıp, başka bir hayata kendine randevu verirsin. Asla kendinle buluşmaya gidemezsin. Bilinçaltının açtığı çukurlardan biri türlü geçip, kendine varamazsın. Olsun! Kendine ihanetten hiç kimse yargılanmaz mahkemelerde. Sonunda; değişeceğine inanırsın. İçindeki halk oylamasında, yalnızlığı kabul ettiğine ve daha çok güçlendiğine karar verilir. Böyle yaşamak senin için sorun değildir. Çünkü; güçlüdür sen. İşte tam burası, senin kendine daha çok yenildiğin, güçsüzleştiğin ve bu orantıda yüzüne daha çok sahte yüzler eklediğin yerdir.

Sonra gözlerini kapatır, içine biraz ağlar. Sahra’nı yağmurlarsın işte bu; yağmur için ettiğin duanın kabul gördüğü yerdir.