Diz Kapaklarından Öptüm Şiiri - Okan İlk ...

Hayatın sana yüklediği kimlikleri teker teker yaşamaya çalışmaktan ve bu kimliklere yetişmek için

Kendinden koşarak uzaklaştığın zamanlar

Birçok kez yerlere düştüğünü gördüm.

Diz kapaklarını öpmeyi bu yüzden sevdim hep.

Düşmekten, kan revan içinde, parçalanmış, o küçük kızın diz kapakları.

Oysa anneydin sen ve kadın.

İçinden çıkmaya çalışan o küçük kızın en büyük tokat atanıydın.

Seni severken, sen kendini bana kaçırıyordun ve ben bir boşluğu seviyordum sen de bazen.

Koşmaktan yorulmuyordun, kaçmaktan yorulmuyordun, yüzleşmekten korkmuyordun…

Sadece, tırnakların paramparçaydı, hayatı pençelemekten ve diz kapakların kan içindeydi düşmekten.

Ben, eğilip, bir duayla dudaklarımı diz kapaklarına batırdım.

Sonra, bir sevişmek başladı.

İkimiz de, başladığımız bu aşkı bitirmek için, dönmedik birbirimize gittiğimiz bu yoldan.

Yatakta ikimiz dışında, herkes olurdu sevişirken.

Kaçırırlardı bizi gecenin bekçileri

Sabah uyandığımızda, sen kimliklerinden birine girmiş dururdun.

Ben ise Afrika kadar aç kalkardım bu aşktan.