Gecenin Sonu Şiiri - Okan İlkılıç

Gecenin sonuna geliyorum,
Bekle beni, yüzünde bir köpeğin tanımıyla
Köpeklerden daha yalnız bir adamın
Tanımıyla bekle beni.
Kanım ağrıyor sen yoksan istasyonda,
Raylar, treni kaçırıyor
Hiç kurulmamış ülkelere.
Yüzümde aşkın boş manzarası,
Her yere kanım dağılıyor.
Gecenin sonuna geliyorum,
Bekle kendini, şafağın tanımıyla.
Kar aydınlatırsa geçeriz caddeleri,
Yoksa, yüzümüz bir çocuğun ilk yalanı
Gibi, ilk ettiği küfür gibi kararır...
Şiirin tam burasında, sus işte!
Henüz gecenin yaratılmadığı belli,
Bu karanlık sadece bir hırıltı...