Xêribi Şiiri - Yusuf Silinç

Tu di nava kela dilê min de wekî deryayeke kûr î,
Bêhna te, bêhna axê ye piştî barana havînê.
Her carê ku çavên min li çavên te dikevin,
Ez dibim qurbanê wê awira ku dinyayê dihejîne.
Eger roj neyê, ronahiya rûyê te besî min e,
Eger xew neyê, xeyalê te besî dilê min e.
Tu niştimanê min î, tu kaniya jiyana min î,
Bêyî te, ev dinya li ber çavên min zindanekî tarî ye.

Sen gönlümün hârında derin bir derya gibisin,
Kokun, yaz yağmurundan sonraki toprak kokusudur.
Ne vakit gözlerim gözlerine değse,
Dünyayı yerinden oynatan o bakışına kurban olurum.
Güneş doğmasa da olur, yüzünün aydınlığı yeter bana,
Uyku tutmasa da olur, hayalin yeter kalbime.
Sen benim memleketim, sen benim hayat pınarımsın,
Sensiz bu dünya, gözlerimde karanlık bir zindandır.