Mevsimler adını ezberledi

Sen geldin; mevsimler adını ezberledi,
Rüzgâr, ağaçların gölgesinde dua etmeyi öğrendi.
Ben ise senden önce yaşadığımı sandığım
Bütün yılları sessizce inkâr ettim.

Gözlerin, gecenin en parlak yıldızına bile
Mahcubiyet öğreten bir sonsuzluktu.
Bir tek bakışın, ömrümün bütün kırık yerlerine
Şefkatle dokunan görünmez bir bahardı.

Seni sevmek,
Bir denizi avuçlarında taşımaya benziyor;
İmkânsızdır belki,
Ama insan yine de vazgeçemez.

Adını her anışımda
Kalbim yeniden atılmayı öğreniyor.
Çünkü sen, yalnızca sevdiğim kadın değil;
Hayatın bana yazdığı en güzel mısrasın.

Eğer bir gün bütün kelimeler susarsa,
Şairler kalemlerini bırakır, türküler unutulursa;
Bil ki sana olan sevgim
Yine de sessizliğin içinden yükselip seni bulacaktır.

Ve ben,
Bu dünyaya bin kez daha gelsem,
Her defasında aynı kalbi seçer,
Aynı aşkla sana yürür,
Aynı cümleyi fısıldarım:

"Ömrümün en güzel şiiri sensin; ben ise seni ömrüm oldukça okumaya razıyım."