Vicdan Mizanı Şiiri - Sadık Kocabaş

Vicdan Mizanı:
Hiç mi sormaz insan kendi kendine,
Karşı mı geldin sen Hakk’ın emrine?
Düşmedin mi nefsin kara derdine,
Hırsın deryasında batan arsızlar!

Daha ne istersin Yüce Mevlâ’dan?
İbret almaz mısın koca dünyadan?
Ders almadın gökten, yüce doğadan,
Kendi elleriyle vatan yarsızlar!

Esnaflık töresi rezil rüsvadır,
Gözünüzü doymayan bir hırs bürür.
Kazanç dediğiniz nefse boyadır,
Hakk’ın mizanından kaçan kârsızlar!

Yeşil Turhal’ımda tuzu kokuttun,
Tuz kokarsa iflah olmaz bilmedin.
Haramı helale katıp okuttun,
Doymak bilmez, gözü aç hisarsızlar!

Baraj taşsa bugün, feryat figansın,
Mal mülk korkusuyla yanan bir cansın.
Korkun kendinedir, varsın can yansın,
Vaktiyle duymayan, sağır, darsızlar!

Her şeye duyarlı olsaydın eğer,
Korku sarmazdı hiç kalbini meğer.
Doğanın sillesi canını döğer,
Şimdi korku ile duran yarsızlar!

Baştan başa yıkıp koymadın değer,
Sonunu bilmeyen müstahak meğer.
Kalemsiz Şair de sözünü döver,*
İnsanı Turhal’dan kaçar ettiniz!