Vicdan Şiiri - Halil Kumcu

Neden böyle daldın gittin uzaklara?
Mesafeler mi sandın engel, o büyük kavuşmalara?
Söyle; suç yollarda mı, yoksa yârin o taş yüreğinde mi?
Hangi bülbül konup da can verir bu ölü vicdanlara?

Solup giden bir gülü,
Artık bülbül ne yapsın?
Feryat neye yarar?
O eşsiz gülü kırmayı göze alan gönül;
Kendi yaktığı o cehennem ateşinde yansın.

Yanan bir vicdan,
Kül olur da savrulur, ama asla yok olmaz...
Bu dünyada her şey bir yolunu bulur da;
Gül, bülbülsüz; can, cansız; aşk, sessiz olmaz.

Sen hangi uykunun sahte koynundasın?
Bil ki; dilsiz bir vicdan, insanın en ağır yüküdür.
Ben seninle her gece o ateşte yeniden yanarken;
Sana en büyük cezam, kalbimdeki bu bitmeyen öyküdür.

Şimdi ister kaç, ister saklan uzaklarda;
Vicdanın, benim seni sevdiğim kadar hürdür.
Nereye gitsen bu yangın peşinden gelecek;
Çünkü bu sevda, senin o ebedi sürgünündür.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Vicdan öyle bir ateştir ki yakar ama öldürmez; insanı diri diri cezalandırır.
•Bak okur… vicdan, insanın içindeki mahkemedir; hâkim de sensin, sanık da.
•Gülü solduran rüzgâr değil okur… kıran eldir, inciten dildir.
•Gül bülbülsüz olmaz da… insan sevgisiz kalınca taş kesilir.

4 Ağustos 2018 / Cumartesi / Ankara