Vicdan Şiiri - Müslüm Bayram

Tablolar vardı duvarları süsleyen
Çerçevelerinde özenle sergilenen
Oyalı bezlere düşerken nemler
Nazikçe silinir,
Kanlı gözyaşları sinerdi tozlarına.

Yanıtsız kaldı bunca körpe ömür; neden?
Bu sorunun giziydi
Donuk bakışlara yansıyan
Cevabı yoktu hiçbir yüzde, hiçbir sözde
Yalnız sessiz çığlıklar yükselirdi,
Gecelere.

Haktan verilmiş bir yaşam vardı
Etten kemikten, candan yoğrulmuş.
Göğe çevrilmiş o hazin bakışta
Can çıkarken,
Umuda savrulurdu
Son nefes.

Zamanın kıymet terazisi
Bir kere bozulmuştu ne yazık…
Yaşam adil gülmüyordu onlara;
Bu gök kubbenin altında neydi ki çare?

Ve insan
Bir gün kendini tartarken
Ne acının ne de ölümün ağırlığını duyar
En derin, en suskun yerde
Vurulur hüküm
Mührün nişanıdır vicdan
Vakte kıyamet gibi düşen.