Veysel Toprak Şiirleri - Şair Veysel Toprak

Ve biliyorum
öldüyse anneniz, beni anlarsınız!


Gece olur, uykularım nöbetleşe gelir.

Adının bilinmezliği renk kokuyor
çünkü
seni tanımanın görüntüsü
sevginin rengine benziyor...

Dışımıza dökülen tuzlu bir denizdir ölüm.
Çoğu kez batık bir gemi;
insanda esen rüzgâra yeminli.
Başlangıcın sonu da olsa
boşalır insanın çöp tenekesi.

yanılıyor aristo
tek bir sardunya baharı getirebilir
öldürse de bu tikel eylem
gülerek öldürür şuur bozukluğu
duy varlığını, bu serpilme kışı

Telaşlı duruyor sözcükler
sesini duyduğum yöne dönüyorum hep!

Fakat neresindesin
yüzümün veda sularında : varlığın

Kimsenin en büyük sayısı yok.
Herkes kendi sonsuzuna recâ!

Doğal sayı
Tamsayı

- Sabiha Toprak'a -


Dünyadaki en güzel üç kadın:
Annem, gölgesi ve aynadaki yansıması *

Ben nefessiz kalmışken
ve nefes alıyorken hayat,
söyleyin
ey rüzgarda ağıda dönüşen küllerim
kolay mıdır sağ çıkmak

" utancımızın kıyılarına vuran
dünyanın bütün çocuklarına... "


Secdede arzına seslenirken

Kuyruğundan tutup
bir ayağı ince oyuncak kedimin,
gecekondu terasından bakıyorum
bana vadedilen dünyaya...