Veysel Toprak Şiirleri - Şair Veysel Toprak

Artık daha az seviyorum seni;
giderek daha az,
senden daha fazla az

kendini iyileştiren bir yarayı kanatıyorum

ölüm terkediliştir
içimde süssüz patlayan ışık,
herkes yalnızlığında anlar bunu
yok oluşun mahcup sırrını

Herkesin bir çocukluğu var
çığlık eşliğinde,
masallaşacak diye
ürkerek bakıyor derinliğine!

Embriyo;
insanın ağzında yıllanırken barbarlık
anladım,
ceninken vazgeçmeli doğmaktan
ne kötü,

Adının bilinmezliği renk kokuyor
çünkü
seni tanımanın görüntüsü
sevginin rengine benziyor...

iste ki
ardıl masallarında yitireyim
gerdanlık yaptığım ismini,
kadim harflerinden kirlenip
on rakamdan sıfıra katayım değerini

Quid me nutrit , me destruit *


rüya kaynağı kurumuş uykularımın inadına

Hiç tanımadığı elleri
göğüs kafesinden içeri alan,
yüreğimi yüreğinde bildiği halde
unutup gideni

bir düş(üş) benimkisi
bulutun kenarından ilk damlanın yağış biçimi
ben en çok yağmura benzerim sevgilim
belki çisenti
belki sulusepken

siyah beyaz bir fotoğrafın gece bekçisiyim
kimsesiz geometrik şekiller üretirim
en fiyakalı makasımla
narkozu olmadan yırtıyor saç tellerini