Veysel Toprak Şiirleri - Şair Veysel Toprak

Cibi condimentum est fames*


Ey esrikliğinde açlık ordusu kurulan başak

Küçüktü daha parmaklarım,
kaç kardeş olduğumu
serçeyi sayma dediğinde anladım!

Dün bir buluttum oysa

Annemin çeyizinde yüzümün motifleri;
akıtmışım yaşları
gözlerim kuruyana dek!
Dilini bilmediğim
bir ağıt saç tellerimde,

Özlemek nasıl bir şey,
siyahın beyaza yeminli olduğu
bir fotoğrafın isyan serinliği.

Tam karşımda çerçevesini terk eden

Aşk boyutlarındaki yüreğim
tüm varlığım benim,
kendinde tekrarlayarak seni
çiçeklenmenin ve yeşermenin
sonsuz maviliğine götürecek.

ölüm terkediliştir
içimde süssüz patlayan ışık,
herkes yalnızlığında anlar bunu
yok oluşun mahcup sırrını

insanları kaybettikleriyle tanırım en iyi
herkes durmuş bir kalbin anısı kadar var!


çocukluk bir duruştur

Herkesin bir çocukluğu var
çığlık eşliğinde,
masallaşacak diye
ürkerek bakıyor derinliğine!

Kader diye sürüldüğüm alnın
öperken secdeyi her kıblegahta,
leylaya çalan her çölde
mecnuni bir iz bıraktım.

Embriyo;
insanın ağzında yıllanırken barbarlık
anladım,
ceninken vazgeçmeli doğmaktan
ne kötü,