Mutlak değer arasında uygunsuz biriyim.
Hiçbir bilinmeyene
yakın yerde soluklanacak gölge bana yok,
değişken olmaya hüküm giydim...
Kimin çözüm kümesinden geçsem
şakaklarımdaki sana yakınlık beni ele verecek;
karmaşık sayı ve köksüz diyecekler...
Halbuki doğal sayıların pozitif olanıyım
hem de en küçüğünden...
Aşık olucam
bi gün ben...
Sevdama
yitirdiğim öpüşlerimi takıcam.
Koparıp yıldızları semadan
*mal şewitî; ji germa havînê mij û dûman e
Ağlamaya
anlamadığınız dilin ağıtlarıyla başlıyorum.
Ötekiliğin mendiliyle siliyorum,
Artık daha az seviyorum seni;
giderek daha az,
senden daha fazla az
kendini iyileştiren bir yarayı kanatıyorum
Hiç tanımadığı elleri
göğüs kafesinden içeri alan,
yüreğimi yüreğinde bildiği halde
unutup gideni
siyah beyaz bir fotoğrafın gece bekçisiyim
kimsesiz geometrik şekiller üretirim
en fiyakalı makasımla
narkozu olmadan yırtıyor saç tellerini
ölüm terkediliştir
içimde süssüz patlayan ışık,
herkes yalnızlığında anlar bunu
yok oluşun mahcup sırrını
Herkesin bir çocukluğu var
çığlık eşliğinde,
masallaşacak diye
ürkerek bakıyor derinliğine!
-
Aylin Antmen
Tüm YorumlarVeysel bir kardeşten daha fazlası, belki de acıların içindeki en umutlu insandır...
Yüreğindeki sıcaklıkla sizi kucaklar ve ihmal istemez.
Şiirlerine gelirsek eğer, burada okumaktan en haz aldığım şair.. evet şair... kendime bile bunu demezken
ona diyorum...
Yolların kelebeğine ...