Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İkibin Yirmibir Bak Geride Kaldı,
Sen Gideli İkibin Yirmi İki Oldu,
Gittin gelmedin Gözlerim Doldu,
Yiğit Alim Dön Gel Çayırovaya.

Koca Dünya dar Diyene Dardır,

Yiğit Alim Ne Bu Telaş Ne Bu Hâl



Yıl İkibin Yirmi İki Dört Nisanda,
Bu Telaşın Hâl Bırakmaz İnsanda,

Kim Demiş Dünyada Ömür Çürümez,
Sadece Mazlum Garibanlar Farımaz,
Yaşada Gör Böyle Hayat Yürümez,
Yılanın Akrebin Bol Olduğu Yerde.

Gerçekleri Söyler Gören Gözlerim,

Dünya beni benden aldın götürdün,
Bazen kendi halimde sustum oturdum,
Zamanla yarıştın ömrüm bitirdin,
Yılları Arkama Aldım Giderim.

Nede garip zaman ömrümü çaldı,

Yıllar Yılı Silinmez Yaşanan Anı

İnsanı İnsandan Soğutan Dildir,
Hem Rüzgardır Hemde Yeldir,
Bence Unutulmayan Bir Haldir,
Ben Tanımam Hain Olan İnsanı.

İki bin on sekiz yine zor sene,
Kâbus ile uyanırız her güne,
Hesaplar ekside tutmuyor yine,
Asgari ücretli Yine aç Kaldı.

Enflasyon fırladı yüzde otuza,

Yinede Herkes Puşt Kavatı Kucaklar.


Hep Görürüz Nice Ocaklar Söner,
Bu Dünyanın Çarkı Tersine Döner,
Yaşayan Toplumda Çok Olur Hüner,

Doğru Yol Var İken Tersine Gittik,
Virüs Belasından Eridik Bittik,
Elimizle Bu Dünyayı Dar Ettik,
Yinede Sen Bizi Koru Allahım.

Zalimde Zorbada Çok Olur Hile,

Yinede Yandı Ciğerimiz Canımız


Fani Olan Bu Üç Günlük Hayatta,
Gözümüzde Kalmadı Kat İle Yatta,
İkibin Yirmi Üç Yılında Altı Şubatta,

Bin dokuzyüz doksanüç sanki daha dün,
Adam yiyen yamyamlar şeytan ile cin
Otuz yedi Canımızı yaktılar o Gün,
İki Temmuz Yine Geldi Kara Gün.

Lanet olsun İnsan yakarmı İnsan,