Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Adam sandın İnsan sandım her piçi,
Yalan söyler kabül etmezler suçu,
En yakınım can ciğerim canımın içi,
Üç Zilli beş kavat Benim Sebebim.

Canım dediklerime Candan sarıldım,

Güven olmaz oldu Kem söz kem dile,
Haksızlarda marifet sayıldı hile,
Ne diyemki öz kardeşim bile,
U Dönüşü Döner Oldu İnsanlar.

Hiç kimse göz açıp gerçeği görmez,

Miskin mikrop gider gelir dalaşır,
Pan zehirli durduk yere bulaşır,
fırsat versem amacına ulaşır,
Uğraşması zordur itle köpekle.

Erzurumdan ürkmüş dağın ayısı,

Cebin para gördü azdın sen bence,
Hakiki komşuluk bu mudur sence,
Kuyruk sallıyordun dört sene önce,
Şimdi adam mı oldun ulan kıl büzük?

Sen benim gözümde hiç oğlu hiçsin,

Bak şu halam oğlu bizim celebe,
Adı Hümmet ama benzer helebe,
Çok konuşan büyümemiş talebe,
Ulan Bubuk Açıldında Açıldın.

Sanki çok konuşan papağan oldun,

Para pulda sarmaz yürek yâremi,
Yapılan iş hayıramı şerremi,
Ölümü unutmuş nefsi haremi,
Şimdi herkes Zenliğin Peşinde.

Gördüklerim çoktur haramı yuttu,

Dünyada iyiden kötüler çoksa,
Bende anlamadım nasıl ne poksa,
Tabiki elinde avcunda yoksa,
Zordur İki Ayak Üstünde Durmak.

Ağaçmı olurmuş Budaksız dalsız,

Dünyayı bir türlü aklım almadı,
Saf ve temiz dürüst insan kalmadı,
Dört dörtlükte dürüst oldum olmadı,
İyiyle kötüyle karışık Dünya.
Zalimle zorbayla Barışık Dünya.

Hacıyı hocayı sahte softayı,
Tanırsın hep yalakayı yaftayı,
Saatleri günleri günü haftayı,
Yaşadığın her şey Zamana Bağlı.

Dünyanın sahibi Haktan emiri,

Hainlerin atı şahlanır gider,
Mazlumlar dert yükü olmuş derbeder,
Uyanıklar gariplere zulüm eder,
Zalimlere Zorbalara İsyanım.

Kötüler Amacına ulaşır varırlar