Veysel Alkan Şiirleri - Şair Veysel Alkan

Kedi bile gömüp hep pisliğini,
Gösterir insana lazım edebi.
Pasaklı örtse de kirliliğini,
Delili eldeki “iz”dir Gıyabi.

Namusu namussuz kul temizlemez,

Sürükleme ardından,çöllerin varsa,
Hasretine dayanacak yürek yok bende.
Beklediğin divane,aşık Mecnunsa,
Göremedim ki henüz bir Leyla sende...

İkimizin arasında dağlar sıraysa,

Yüzüme kapanan bu kapılarla,
Anladım gerçeği dostum kalmamış.
Gençliği yitirmişim boş uğraşlarla,
Umudu yaşatacak derman mı kalmış?

Sanırım akıntıya kürek çekmişim.

Kimbilir kaç kişi sevdi yar seni?
Hangisinin düşlerinde hep yerin oldu?
Niceleri yolunda beklerken seni,
Çoğunun kalbinde boşluğun doldu.

Kimbilir kaç kişi sevdi yar seni?

Kaldırdım önünden tüm engelleri,
Kalmasın içinde hiç ukteleri,
Çok olacaktır artık divaneleri,
Şu deli gönlümü yollara saldım.

İsterse daldan dala salınıversin,

Bu ilk değil,son da değil.
Bir adım gel, sen de sevil,
Dik hep başın,biraz eğil.
Eğilmezsen,bak barışmam...

Sıkıştın mı,iftira et,

Akıyoruz seller gibi
Görülmeze,bilinmeze.
Akarsular tutun bizi
Katıverin kendinize! ..

Yollarımız hep bir olsun

Anlat anlat kimler anlar?
Dillerimde tüy mü kaldı?
Arif olan halden anlar,
Söylenecek söz mü kaldı?

Umut ettim her bahardan,

Hani 'Benim sevgilim olsaydı! ' derdin,
Oldu işte onunla yetinmen gerek.
Sevenini buldun ya daha ne derdin,
İlla ikinciyi mi edinmen gerek?

Bırak şimdi aşkıyla yaksın kalbini,

Sevmekte ustaydın sevdiğim hani?
Attığın yalanlar,halen aklımda.
Sevmedin,alaya aldın sen beni.
Çek şimdi cezanı,pabucun damda.

Mahkumun sanmıştın,razı ölüme.