Veysel Alkan Şiirleri - Şair Veysel Alkan

İnsanlar fanidir,eserler baki.
Yapılan geçiyor,kayda kızanım!
Her zaman değerli,işleri yap ki.
İnsanlığa olsun,fayda kızanım!

Lüzumsuz şeylerle,uğraşı bırak.

Sevmesem ölürüm,elinden inan.
SEV! diye emreden,ferman kalbimden.
Ben onu dinleyip,dert bulduğum an.
ÇEK! diye emreden,ferman kalbimden.

Bir bana ötüyor,borusu daim.

Hasretin ağırdır,taşıyamam yar,
İş işten geçmeden,gelip aşka sal!
Sabırla beklerim,bende umut var,
Çığrından çıkmadan,gel aklımı al!

Vuslat önce olsun,delirmesinden.

Eskiden benimde sevdiğim vardı.
Bak şimdi yalnızım,gönül boş kaldı.
Delice severken,sevildim sandı.
Bak şimdi yalnızım,gönül boş kaldı.

'Seninim! ' diyordu,yemin ederek.

Ürkerek bakıyor,dönüp yüzüme.
Korkmadan içini kim dökebilir?
Kor koyar bu hali,sönmüş özüme.
O suskun dursa da,gözü dillenir.

Göreni çıldırtır,davet bakışlar.

Halimi boşverin,sormayın artık,
Geceler cehennem,gündüz karanlık,
Bende mutluluklar, kısa,bir anlık,
Zalim bir SEVDA'nın,göz hapsindeyim.

Canıma okuyor gördüğü yerde,

Soruna cevabı elde arama.
Gerçeği gör artık sen de kızanım!
Herkesin bildiği bir şey var ama.
Marifet her zaman sende kızanım!

Çoğu kez kalsan da hep ikilemde.

Kopardılar içimde fırtınaları,
Delice esişimi yel sayanlar var.
Çıldırarak yolmuşum gür saçlarımı,
Bu başımı doğuştan kel sayanlar var.

Milletimi savundum,ırkçı dediler,

Bana akıl soran aklını yemiş,
Bende de akıldan kalmadı eser.
Tutulmuşum aşka dertte ne imiş,
Huzur hiç yanaşmaz arkamda gezer.

Mutluluk nasıldır unuttum çoktan,

Tepkisiz kalıyor kırsan da sık sık,
Bu gönül nedendir bilemiyorum.
Tek sana alışık senle barışık,
Bu gönül nedendir bilemiyorum.

Kaç kere aşkından boynu büküldü,