Veysel Alkan Şiirleri - Şair Veysel Alkan

Saçları sapsarı,maviydi gözü.
İnceydi dudağı,tatlıydı sözü.
Çilliydi yanağı,masumdu yüzü.
Muhacir kızıydı; BİRCAN'ı sevdim!

VATAN'ından uzak,acısı büyük.

Nasihat nasihat dilde bitti tüy,
Anladım sen kesin kaçıksın Maksut!
Ben seni çözemem bu ne biçim huy,
Uslanmak bilmeyen çocuksun Maksut!

Anlattım herşeyi aklın bir karış,

Akıl baştan ya kaçacak.
Ya bedenden can uçacak.
Kalır isem kan akacak.
Anam alıp, gidiyorum.

Dünkü enik, diş çıkartmış.

Kaybetmişim kendimi aşk kumarında,
Gönlüm artık uslanıp,acıya doysun!
'Git! ' olmuşsa son sözü,kesin bir tonda,
'Gitme sakın kal! ' diyen gözler oyulsun.

Düşününce şöyle bir eski günleri,

Neredeyse yolun yarısındayım,
Otuz beş yaşına az kaldı erdim.
Ben halen insanlık davasındayım,
Davası hayvanlık olanlar gördüm.

Çoğusu yakınım kanım canımdı,

Bir gittin dönmeyi unuttun a be.
Hasretin ki akla zarar kızanım!
Dalımda yaprağı kuruttun a be.
Çiçeğim açmadan solar kızanım!

Ne neşeli türkü döner dilimde.

Zerre kadar yokmuş ya sende asalet.
Sen mi getireceksin, bize adalet?
Tek bildiğin dayılık ve de hakaret.
Babandan mı öğrendin sen bu lafları?

Hatalıyım biliyorum.
Seni geri istiyorum.
Yollarını bekliyorum
Kır artık şu inadını.

Çok pişmanım yeter ezme.

Uçmadım bekler helalim,
Sanmayın ki inadım var.
İstesem de yok mecalim,
Bir çift kırık kanadım var.

Paramparça damarlarım,

Bilir misiniz siz ne kadar kan döküldü yurdumda?
Çanakkale halen yaşıyor bu kötü günü bağrında.
Binlerce askerim şehit olduğunda,
Ağlıyordu herkes Çanakkale Boğazı'nda.
Gözünü kırpmadı gece gündüz askerimiz,
Korudu ülkemizi canı pahasına.