Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Şerrinden korktuğum içindir direnmem,
Kuru iftiralardır benim korktuğum.

Yoksa korkulacak bir şey yapmadım.
Ayrılmayı çok düşündüm,sonra vazgeçtim
.

Dün akşam yine krizim tuttu,
Boş yere çocuklarımı üzdüm
İstemezdim 0nları üzmek,
Elimde değil hastalık bu,
Bilemem nerede ne zaman
Krizim tekrar tutacak,

Kumanda elinde televizyon karşısında,
Oturuyor,tüm gün,tek başına salonda.
Arada bir yokluyor,beni konuşmasa da
Hayalet gibi geziyor,bazen odalarda.

Çektirdiği çilenin hiç farkında değil.

Yıl iki bin iki mevsim kış
Şubatın yirmi ikisi
Sevdiklerim yine uzakta
İşte öyle sıkıcı bir bayram sabahı
Gidilecek yakın akrabam yok
Hatta yapılacak gerekli iş

Ne çok sevmiştim seni,bağlanmıştım gönülden
Karşılık göremedim,ayrılmalıydım senden,
Mutluluğu arayıp,durdum,yuvamızda ben,
Dünyamız ayrıydı vazgeçmedin,inadından

Karaya ak,yanlışa doğru dedin direttin,

Eski dostları, arada bir düşünüyorum,
Gelip gitmeseler de,onları özlüyorum.
O aşkların ateşi,neden küllendi söndü.
Herkes başka alemde, dostlar kayboldu.

Hani akraba,komşuluk hakları vardı.,

Senin malında,paranda gözüm yok benim.
Ölünce kurtlara yem olacak bedenim.
Müsterih ol.,yalnız kazandığımı yerim.

Kimsenin günahını üstlenemem,
Kesin, Söz verdim Allah'a,geri dönemem.

Nazlı üç gonca gül idiniz,açmadan koparıldınız.
Yük değildiniz kimseye,kesin,göze geldiniz.
,
Ortada sebep yoktu,ayrılık,neden oldu
Hayallerim yıkıldı,yuvam zindana döndü..

Elle, tutulur yanım kalmadı,
Zulmedemez, insan,başkasına,
Zulüm et, diye Allah yaratmadı
.
Sen kendini ne sanıyorsun da,
Kusursuz insan arıyorsun burada

Bu gece Caminin önünde,dolandım,durdum.
Kapıdan içeriye bir nazar attım.
Yalnız bir kişiydi,namaza duran,
Ondan başka görmedim,bir tek insan.

Caminin önünde bir adam vardı,