Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Sakın her gördüğün insanı, arif sanma,
Bu mertebeye ulaşan, az kişi vardır.
Her işi tamam yaparım diyene kanma,
Yaptığı işlerde de birçok hata vardır.

Lafla, kuru gürültüyle işini yürütür,

Ey beni dışlayanlar haktan haberiniz yok
Pes etmem sizin gibi yay değilim okum ok
Yüzüm ak alnım açık kimselerden korkum yok
Bir tek korkum Allah tan O’nun da rahmeti çok.

Beni yıldırmak için dolap çeviren sizler

Bin yıl yaşasan da sonun ölümdür,
Bir yere kaçamazsın vade gelince,
Yemen, içmen sadakan olur, yarın.
Kimsenin işine yaramaz sakladıkların.
Sen hayattayken, yaşamadıysan,
Fitneye sebep olur, bıraktıkların.

Ölmeden öldürdün beni,farkında değilsin.
Bir dağ gibi duruyorsun,karların erisin
.
Sular çağlasın,aksın, karışsın denizlere.
Sular hayat versin çorak topraklara
.

Bir dost aradı beni halimi sordu,
Gönlüm istedi sohbeti,kollarım kovdu,
Gençlik yılları uçtu,bir kuş misali
Kollarımın dost sarmaya yok mecali,,,,

Kördüğüm bütün hayaller serap oldu

Her bana yaklaşana, hep dost gözüyle baktım,
Telâfisi imkânsız, jestlere maruz kaldım.
Düşündükçe halimi, zeki değil, aptaldım
Yüzü dost kalbi hain düşmanlardan usandım,
Herkesi kendim gibi özü sözü bir sandım

Allah'ın adıyla başlayan gün ne güzel,
Besmele okuyan diller ne güzel.
Tesbih tutan eller daha da güzel,
İnanmak Allah'ı zikretmek en güzel..,

Ey ömrünü boş geçiren, gafil kul,

Zulme uğradığın zaman ağlaman acizliktir
Mücadele et yılma hakkını ara,kendini akla.
Gözyaşların Allah korkusundan sele dönsün.
Akan yaşlarla içindeki ateşi söndür rahatla
2010

Kuyu nerde kimin evinde bilemem
İçine kedi düştüğünü gördüm ben,
Herkesi aldı bir telaş,bir heyecan,
Eğildim kuyunun içine baktım ben.

İçindeki su, çok,temiz ve berraktı.

Kırk yıldır düzelmedi, aciz kaldı insanlar
Düzeltemedi,tatlı dillerle, nasihatler.
Övgüler,tenkitler ve edilen tüm kavgalar.
Tartışmalar kar etmedi,bütün denemeler
Sıfıra sıfır elde sıfır çizgi hep aynı
Uyum sağlamadı okudu bildiğini,