Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Sıcak bir yuva hasretiyle,tutuştum yandım.
Körle kırk yıl yaşadım.her şeye şaşı baktım.
Doğruları anlayamaz,insan haline geldim.
Yaşama zevkim kalmadı,bittim,tükendim.

Yaş kemale ermiş,mecal kalmamış,
Ama akıl durmuyor,diyor ki,hep çalış,
Durma,tembellik sana yakışmayan iş.
Ben de birşeyler karalıyorum.
Okunduğunu gördükçe mutlu oluyorum.
13.11.2014.

Zevkten dört köse oldum doğunca,
Emsali yoktu Allah özenmiş yaratınca.
Kız idi ama yedi erkeğe bedeldi.
İki kaşı kara gözleri dünyaya bedeldi
Yüzü pembe,saçları dümdüz kara.
Eserini, özenerek yarattın bağışla bana.

Doymadın hiçbir zaman,verilen nimetlere
Fazlasını istedin,savururken boş yere,
İyi desinler diye,yıllarca infak yaptın,
Ama gözün doymadı,sabredeni kıskandın.

Zengin sandın konuşmayan,sabreden fukarayı,

Zevkten dört köşe olmuş yayılmış koltuğa,
Aslında uyanık iken,ayakta uyur gezer
Kararttı dünyamızı,kalp gözüyle bakamadı
Dar çerçeve ile baktı hayata,o da yaşayamadı.
20 Nisan 1998

Böyle yaşamaktan,bıktım usandım
Kimseye halimi anlatamadım .
Bütün arzularımı içime gömdüm,

Yine de kimseye yaranamadım.
Bütün gün düşündüm bir dost aradım

Kulunu kuluna ezdirtme,yüce Allahım
Senden gelen hoştur,insanlardandır ahım
Çok çektim insanlardan,neydi günahım
Kimseden yardım beklemedim, yük olmadım,
Rahmetinle korudun,doyurdun yüce Allahım.

Her şeyi dert etme, yıkma dünyanı,
Hayat devam ediyor, yaşa her anı.
Ağlatmasın seni geçmişin sakın,
Yarına hazırlan yolculuk yakın.

İyilik yap doğru konuşsun dilin,