Vehbiye Yersel Şiirleri - Şair Vehbiye Y ...

Nergis ile Ali
 
 Yeni taşındığımız apartmanda tanıştığımız ailelerden mutluluktan başları dönmüş,benim benim diyenler,her yıl mobilya değiştirmekten,gezdikleri yerlerden,yediklerinden içtiklerinden bahsederken,çok mutlu,olduklarını ballandıra ballandıra, herkese anlatıyorlardı.ben bir gözlemci olarak buna aklım pek yatmadı,hiçbir erkek her yıl yenilemez evinin eşyalarını. Bizim 35 yıllık mobilyayı değiştirmeye kalktığım zaman,gelirim olduğu halde zor kabul ettirdim.eşim karşı çıktı.Hele birisi eşinin bir dediğini iki etmediğini anlatıyordu.İşte, bu hanımın başına gelen benim için bir ibret alınacak hikaye konusu oldu.35-40 yıllık beraberlikte 3 kız çocukları olmuş,ama birbirlerini amca çocukları olduğu halde tanıyamamışlar.Nergis hanım çok mutlu olduğunu anlatıyordu.Bir rüyada veya hayatı toz pembe gördüğü için başına gelen olaydan habersiz gününü gün ediyordu.Hayat sandığı gibi değildi aslında.Yemek,içmek,ev eşyasını her yıl değiştirmek,gezmek tozmak,turlara katılmak değildir mutluluk. 
 Mutluluk,kanaatime göre,yalan,vefasızlık,riyakarlık olmayan bir ortamda sade bir yaşam tarzıdır.Bana bir pırlanta hediye ettikten sonra” ki bakır yüzük bile layık görülmedi bana”gecesini bir başka kadınla geçiren bir eşi kabullenemem, mantığım kabul etmez,tavırlarından anlar bir saniye yaşamam böyle biriyle.hele gizli bir evlilik da iki tarafı idare ediyorsa,nikahlı eşinin ya erkeksiz kalamıyacak derecede sapık veya geri zekalı olduğu rahatlıkla söylenebilir.Veya eşinin yaptığı ihanetin farkındadır,her istediğini aldığı,para ve bolluk içinde yüzdürdüğü için veya eşini sevmediği,parası için,durumunu bildiği halde susuyordur. 
 Bana göre ailede sadakat,doğruluk,vefa ön planda gelir.Para en son düşünülecek şeydir.Bu hikayemin girişidir.Asıl hikaye çok karışık ve sonucu düşündürücü. 
 Kars şehrinin bir köyünde doğan Nergis”in ailesi şehre göç eder.Nergis ilkokulu Kars okullarında okur.ilkokuldan sonra evde oturur,okumak istemez.O yıllar köylerde orta okul olmadığı için,köyde yaşayan amcası oğlunu okusun diye onlara yollar.artık bu delikanlı aileden bir fert olarak,okuluna gidip geliyor,amca ve yengesi,kendi çocukları gibi ona da bakıyorlarmış.Nergis”le Ali arasında bir elektriklenme,bir yakınlaşma başlar.birbirlerine daha doğrusu aşık olurlar. O yaştaki çocuklar aşktan ne anlıyorsa,onu da bilemem.evlenmek istediklerini ailelerine söylerler.Nergis”in annesi karşı çıkar.kesinlikle böyle bir evlilik olamaz. Ali senin kardeşin sayılır,aynı evde büyüdünüz,yediniz içtiniz. Dediyse de Nergis ısrar eder,annesiyle aralarında gerginlik başlar.annenin yüreği dayanmaz bir gün fenalaştığı anda hastaneye kaldırılır.Hastanede olduğunu duyan oğlu atlar arabaya gelir,bir bakar ki evin kapısı açık ardına kadar,bir sürü ayakkabı,terlik v.s var.eyvah annem ölmüş,onu göremedim,yetişemedim diyerek,ağlamağa başlar,fenalaşır,bu misafirlerin Nergis”in nişanı için toplanmış olduklarını anlatırlar,bu sefer tepkisi daha büyük olur,vay demek annem hastanede siz keyfinize bakıyorsunuz diyerek evi ayağa kaldırır.nergis le Ali dayak yememek için kaçar saklanırlar.Artık mutluluktan uçuyor.istediği oldu ya.aşkta büyük bir zafer kazandı.annesi kim oluyor,aşkının yanında. Yaşasın aşk.Babasını ikna karısının hastanede oluşunu sonucu düşünmeden fırsat biliyor,kızının başını bağlıyor.kız artık mutludur.bir müddet sonra evlenirler,anne kırgındır,dargındır.ama onu dinleyen takan kim.evlendikten sonra Kars”ı terk eder,Nergis ile Ali İzmir “e gelir yerleşirler.Arka arkaya 3 kız çocuğu doğurur.Ali işe girer.Nergis 3 ufak çocuğa yalnız bakamaz,kendisi çocuk daha.Ali ona bir yardımcı bulur.artık o bakıcı da evde aileden biri olur. Nergis hayatından memnun. Artık hizmetçisi bile vardır.Ona kuma getirdiğinin farkında değildir.Aşk gözlerini kör etmiştir.Bu genç kıza özel oda verilmiş.devamlı onlarda kalıyormuş.Nergis 32 yaşındaymış, Ayşe yanlarında 5 -6 yıl kalmış,Kalmış ama iş bambaşka imiş.Ali onunla ilişki kurmuş,iki kadını aynı evde idare ediyormuş.Nergis Ayşe yi ayrılmaması için bol bol her istediğini alıyor,onu güzellik merkezlerine,kuaföre götürüyor.güzel giydiriyor.Ali de yok demiyor. Canına minnet.Ali”de vicdan azabı çektiği için,olsa gerek,hanımının bir dediğini iki etmiyor.her istediğini yapıyor. 
 Onu para,altın,eşya ile büyülüyor,uyutuyordu.Bana bir erkek her istediğimi alsa düşünürüm,acaba bir suç mu işledi,ört bas etmek için bana rüşvet veriyor.hediyelerle oyalıyor derim,bu benim düşüncem.Yıllar,günler geçmiş,kızları büyümüş,Nergis”in.ortanca kızı nişanlandı,bahçede çok güzel bir kına gecesi oldu. Tüm komşular katıldık.herkes memnun,baba kızına bir daire aldı.evi döşedi,düğünden sonra, sihir bozuldu,bir hafta sonra Ali ile Nergis boşandılar.15 yaşında evlerinde çalışan bir kızı olduğu ortaya çıktı. Her kim anlattıysa. Uyuyan Nergis ancak uyanabildi.Önce inanmamış,böyle şey olamaz.beni aldatmasına imkan yok dediyse de gerçek olduğunu anladı ve derhal boşandı.Ali evi terk etti.Şimdi çok hayır görmüş de Ali”den inadına ben de evleneceğim diyor.herkese aleni,söylüyor.İşte insan hiçbir zaman ne oldum dememeli,ne olacağım,sonum nasıl olur demeli,ve bu olaylar olağan şeylerdir,yıkılmamalı,ama inadına evlenmez,bana bıraktığı evde yaşamaya devam ederdim.”Koca değişir alın yazısı değişmez.”Allah herkese akıl fikir versin.sabır versin. 
 11.10.2009 İzmir
 
 Vehbiye Yersel

Neden gururlanayım,hayırlı ne iş yaptım
Mimar Sinan gibi, tarihi bir eser mi bıraktım.
Nerde yaptığım cami,hani kervan saraylar
Yazıklar olsun bana,zamanı boşa harcadım .
19 Ağustos 2003
Vehbiye Yersel

Asi değildiniz,neler oldu size,
Koca evimiz,neden dar geldi,bize,
Huzur için hep sustuk,bakmadık söze,
Mutlu göründük,ondan tez geldik göze..

Ortada sebep yokken niçin gittiniz,

Eller karıştı bize, berrak sular bulandı,
Aramızı açan söz, düzenlenmiş yalandı.
Ele elini veren,kolunu da kaptırır.
Çevrilen dolapları gerçek sanır aldanır.

İnsanı tanımadan karar vermemelidir.

Allah”ım nedir bu azap, bu dert,
Benden ne ister anlamadım bu namert
Benim fikrim,düşüncem apayrı,
Herkes bir olmuş, benden gayri
.
Bütün gün işimle uğraşıyorum

Merhametli ol kardeş,yardım et yoksullara,
Gizli yap yardımını,Allah seni görüyor,
Herkesin gözü var,zorla yardım olmuyor.
Yardım,için,zorlama kimseyi,iyi düşün
.
Bu Yoksulları,ilan etmek olmasın işin.

Yetmez mi bunca eziyet,
Kölen miyim ben, senin?
Nedir bu çektiğim çile,
Günahım nedir benim?
Aklını devşir başına,
Çıkmadan canım benim!

Aynı sözü tekrarlama, burnumdan soluyorum,
Yılan hikayesi bitsin artık, dayanamıyorum,
Arzularım lafta kaldı, kafamı çalıştıramıyorum,
Yolun sonuna geldik, artık bir şey istemiyorum,

Sözlerin gerçekleşmedi, masalmış meğer,

Efendim neden üzüntünüzü şiirlere döktünüz.Mardinli,Erzurumlu,Sıvaslı olmanın üzülecek bir yanı yok.Gurur duymalıyız.Biz kültürümüzde yaşıyoruz.sevgiyle hasretle. 
 Gönlünüz daim olsun.Güzel şiiriniz için tebrikler.Bu mesajınızı okurken,size gerçekte,insanlarımızın sizin düşündüğünüz gibi olmadığını kısa bir örnekle anlatayım..Apartmanda bana herkes sevgi ve saygı gösteriyor, 
 hareketleriyle,bana yaklaşımlarıyle anlıyorum..daha doğrusu öğle sanıyordum..Ta ki Narlıdere Belediye Başkanı Abdül Batur Bey efendi ile,kadın dernekleri başkanları,beni evimde ziyaret ederek,2010 anneler gününde,Narlıdere ilçesi yılın annesi seçtiler.Bana verilen herhangi bir ödül, arsa, altın, madalya yok.sadece bu ziyaret ve gazetelerde adımın duyurulması beni mutlu etti.Apartman sakinlerinden, beni sevenler,kapımı tıklatıp tebrik etmedikleri gibi,bana karşı cephe aldılar.herhalde,benden beklemiyorlardı.veya hakir görüyorlardı.bu konu beni çok düşündürüyor,ama inanın üzülmüyorum.kendilerini belli ettiler.ne mal olduklarını anlamış oldum.selamlar,11.06.2010 
 
 
 Vehbiye Yersel

Yıllar ne çabuk geçti, ben aynı yerdeyim,
Ne ileri gidebildim, ne de gerilerdeyim.
Sanki bütün nimetleri seyre geldim.
Ne istediğim oldu, ne de aydınlık gördüm.

Şu kısacık ömürde bir çok acılar çektim.