Vefasız Şiiri - İbrahim Eroğlu 2

Ben seni bu gönlüme vefalı bir yarbildim
Yosun tutmuş kalbinde benim yerim var bildim
Şu koskoca dünyayı sensiz bana dar bildim
Ne kadar da safmışım seviyorsun sandım ben
Ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben

Dikenmişsin meğerse ben sandım ki güldün sen
Tam aşka susamışken bu aklımı çeldin sen
Kurumuş bedenime zemzem gibi geldin sen
İçemedim sadece dudağımı bandım ben
Ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben

Divane aşık gibi koştum durdum peşinden
Yakarıdım bu dünyayı bir damla gözyaşından
Ben kendimi yakmışım oy senin ateşinden
Gece gündüz aşkından diri diri yandım ben
Ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben

Bazen küsüyordun ya o akşam yatamazdım
Takardım hep kafaya beynimden atamazdım
Her şeyi unuturum seni unutamazdım
Yalnız kalınca bile hep ismini andım ben
Ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben

Görmediğim zamanlar bilsen nasıl özlerdim
O yağmurun altında pencereni gözlerdim
Şimdi çıkacak diye heyecandan beklerdim
Fırtınada boranda sokağında dondum ben
Ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben

Cefa çektim bu aşkta olmayalım hiç diye
Köprü oldum önüne gel üstümden geç diye
Verdim aşk şarabını kana kana iç diye
Senin gibi zalime her şeyimi sundum ben ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben

Çevirdin bir enkaza yıktın beni kederden
Gel gör şimdi halimi farkım yok avareden
Haberin varmı bilmem kaldığım viraneden
Yıkık dökük ıpıssız harabeye döndüm ben
Ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben

İki gün dolaşıp da bıkmak mıydı niyetin
Eğlenmek için gönül yakmak mıydı niyetin
Eroğlu‘nu ateşe atmak mıydı niyetin
Bu sevdada tek suçlu ne yazık ki bendim ben
Ah vefasız vicdansız sana nasıl kandım ben