Veda Tortuları Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumu kemiriyor, veda tortuları.
Dilimi koparıp, sonsuz boşluklara fırlatıyorum...
İçim sızlıyor!
Şifa arıyorum,
Yetmiyor!
Zihnimin kuytularına, zehirli sanrılar ekiyorum,
Ve tekrar sığınıyorum, usta sessizliğime!
Nefesim yetmiyor...
*
İşte sen, tüm bu sustuklarımı bil;
Kül rengi bir ufkun, kıyısından süz beni,
Siyaha boyun eğmiş, bakışlarıma tutun...
Ve tüm solgun sabahlara,
Tütsü tadındaki gidişlere, bir nefeslik umut yolla...
Yolla ki, uçurumların kenarından düşüp geleyim...
Bittiğimiz yerde duralım.
Kaybolmaya razı, tükenmeye istekli!
Son veda gibi ağır,
İlk ölüm gibi soğuk,
Kapının eşiğine, toz olup dökülelim!
Evet, bittiğimiz yerde duralım,
Yokluğun avcunda...
Silinelim...