Veda mevsimi Şiiri - Ömer Karagöz

​Mademki gidiyorsun,
Git, yolun açık olsun.
Bahtın gülsün, izin silinsin,
Yaşadıklarımız uzak bir hayal,
Aşkımız sonu gelmez bir yalan olsun.
​Ömrümün hem baharıydın hem kışı,
Zamansız fırtınalar gibi yağdın saçlarıma.
Gözlerimde fer, dizlerimde derman bırakmadın;
Ben bütün yarınlarımı,
Senin imkânsız hayallerinde tükettim.

​Bir anlık tebessümler uğruna,
Yıllarca en ağır bedelleri ödedim.
Suçum seni sevmekse eğer, cezam çile çekmek;
Ömrüm koca bir yalan, hayatım ziyan oldu...
Şimdi hangi kapıyı çalsam hüzün karşılıyor beni,
Hangi sokağa sapsam, ucu sana çıkan bir çıkmaz sokak.
​Ne bir umut kırıntısı bıraktın ardında,
Ne de fırtınada tutunacak bir dal.

Senden bana, bu sevdanın enkazından kalan;
Bir avuç yoksulluk, bir ömür derin yalnızlık.
Güle güle ey ömrümün en güzel yanlışı,
Güle güle... Artık her şey, senin gibi yalan.