Veda yaklaşırken,
Dünya, avuçlarda dağılan bir gölgeydi;
Hayat, rüzgâra yazılmış bir mısra.
Ayrılık, kalbin en tenha kıyısı;
Ölüm ise sonsuzluğa açılan son kapıydı.
Ve biz...
Birbirimizi severken bile
Yavaş yavaş vedalaşıyorduk.
Kayıt Tarihi : 8.06.2026 15:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!